In juli 1816 strandde het Franse fregat - de Medusa - voor de kust van Senegal. De kapitein en de hoge officieren namen plaats in de schaarse reddingsboten, en voor de 150 andere opvarenden werd een vlot gebouwd van 20 bij 8 meter. De sloepen moesten het vlot voortslepen, maar dat bleek onmogelijk. Na de eerste nacht waren al een twintigtal passagiers door de zee meegesleurd. Na een helse tocht van dertien dagen werd het vlot opgemerkt; uiteindelijk overleefden slechts tien mensen de ramp. De oppositie beschuldigde de (politiek benoemde) kapitein van onbekwaamheid, terwijl de regering het voorval wilde goedpraten. Een schandaal kon niet uitblijven toen in 1817 twee overlevenden, Savigny en Corréard, een boek over de ramp publiceerden.
Géricault toont het moment waarop de overlevenden een schip aan de horizon zien. Het is hét moment van hoop, wanhoop en vertwijfeling. Het lichtcontrast is een duidelijke invloed van Caravaggio, de lichamen zijn even strak en gespierd als bij Michelangelo. Het doek gaf een nieuwe richting aan de Romantiek. Het is geen sentimentele Romantiek, maar een hard, scherp en gepassioneerd werk dat extreme emoties uitdrukt. Een werk met een enorme symbolische kracht. Een historicus beweerde ooit dat Géricault heel Frankrijk op het vlot heeft gezet.
Deze drie delen van Het volt van de Medusa vertellen het verhaal van een Priester, een Matroos en een Vrouw die op het vlot terecht zijn gekomen, en de dertien verschrikkelijke dagen op zee hebben overleefd...