| |
Anne en Myra waren aan het
kamperen ergens in Frankrijk.
Zoals gewoonlijk zaten ze rond
hun kampvuurtje wat te praten.
Het was al donker aan het
worden. ‘Zullen we verhalen
vertellen?’ stelde Myra voor.
‘Jah, waarom niet? Een
griezelverhaal, graag! Jij kan
zo goed vertellen!’ Anne stemde
enthousiast in. ‘Nou, goed, daar
gaan we,’ zei Myra.
“Het was eindelijk vakantie.
Shaya’s ouders stonden op het
punt te vertrekken, maar zoals
gewoonlijk moest er weer van
alles worden geregeld. Je let
wel op, he? En je kan Oma altijd
bellen en vragen of ze komt, ’
zei Shaya’s moeder. ‘ Heb je
genoeg geld? We blijven wel twee
weken weg. Je moet voldoende
eten kunnen kopen, en je moet
niet elke dag friet gaan halen!’
‘Jaha! Ik ben al 17. Ik kan me
echt wel een paar weken zonder
jullie redden! Ga nu maar, je
missen het vliegtuig nog es!’
Shaya vond dat ze nu wel het
rijk voor haar alleen mocht
hebben. Har moeder glimlachte.
‘Ik hoor het al, je wil ons vast
weg hebben!’ ‘We gaan al! Zo te
zien komt de taxi er net aan!’
zei haar vader. En eindelijk
waren ze weg. Shaya stond ze uit
te zwaaien tot ze uit het zicht
waren verdwenen. Hehe..waarom
doen ze nou toch altijd zo
moeilijk voor ze weg gaan? Alles
is allang geregeld..Noujah..Shaya
was van plan te gaan slapen in
de hooischuur, samen met har
vriendin Eymee, die over een
paar uur kwam. En dan kwam haar
oma vast en zeker nog ven langs
om te kijken of ze het alleen
kon redden. Shaya ging op zoek
naar dekens, die ergens boven op
zolder lagen. Het was er nogal
warm, dus zette ze het raam een
beetje open. In een hoek lagen
de kampeerspullen opgestapeld.
De familietent had ze niet
nodig. Ze schoof het zware
pakket aan de kant. Pannetjes,
fornuisje, borden..Zelfs een
vouwfiets van een van de
fietsvakanties..Ze schoof het
allemaal opzij. Achter haar was
wat door het raam naar binnen
gesprongen. Het liep langzaam op
haar af, alles in zich opnemend.
Het sprong op Shaya’s schouders,
en vloog er gelijk weer vanaf.
Shaya schrok zich wild, en stond
met een ruk op. Achter haar was
kwaad geblaas te horen. Shaya
draaide zich om en keek in de
feloranje ogen van een kat.
Shaya begon te lachen, en
probeerde de kat te lokken.. ‘
Nou beestje, je hebt me wel
laten schikken, zeg!’ Ze
fluisterde lieve woordjes naar
het dier, en de kat kwam
nieuwsgierig dichterbij.
Uiteindelijk had de
nieuwsgierigheid het van zijn
angst overwonnen, en de kat
stond luid te spinnen. ‘ Van wie
ben jij? Je hebt zo te zien geen
halsband om.’ Shaya pakte de kat
op, en het dier klom weer op
haar schouders. ‘ Als je daar
nou even blijft zitten, dan kan
ik verder zoeken naar die
dekens.’ De kat bleef luid
spinnen, en gaf kopjes aan
Shaya’s haren. Niet veel later
had Shaya de dekens gevonden. Ze
sleepte de dekens naar beneden,
de kat nog op haar schouders.
‘Zo, nou nog een leuke plek
zoeken!’ De kat sprong van
Shaya’s rug. ‘Zal ik eerst wat
melk oor jou pakken? Verse
koeienmelk! Vanochtend gehaald.’
De kat wist de weg naar de
keuken blijkbaar al, want hij
zat al op het aanrecht. Shaya
pakte een schoteltje, en de
melk. De kat begon er gelijk van
te drinken. ‘ Zo, dan ga ik nu
even daar de hooischuur, om
alles daar in orde te maken! Ik
zal de deur voor je open laten,
dan kan je weg zodra je wilt’
Shaya liep naar hooischuur, en
klom naar boven. Ze zocht een
leuke plek in het hooi uit, en
begon daar de dekens uit te
stallen. Ze draaide zich
razendsnel om toen ze geritsel
in het hooi en gekraak van de
balken hoorde. Ach, het zullen
wel muizen zijn, dacht ze. Toen
ze tevreden was over de
slaapplaats ging ze weer naar
beneden. Ze stond halverwege de
ladder, toen ze de kat zag.
‘Hey, wat doe jij hier! Ik heb
je helemaal niet boven gezien!’
De kat keek haar kwaadaardig
aan. ‘Hey, wat is er? Was de
melk niet goed?’ De kat lek te
groeien, met elke stap die hij
nam. Shaya begon bang te worden.
De kat was ondertussen zo groot
als een hond. Shaya klom verder
naar beneden, maar ze mistte een
sprot, en ze viel. Een scherpe
pijn vloog door haar hoofd en
benen. Ze probeerde overeind te
komen, maar het lukt niet. Ze
had zo’n last van haar hoofd.
Een straaltje bloed sijpelde in
haar ogen, waardoor haar wimpers
aan elkaar bleven plakken. Ze
kreeg met moeite haar ogen weer
open. Voorzichtig schoof ze wat
voorover, en betastte haar
benen. Een scherpe pijn loeide
weer door haar heen. Er was niet
veel van haar benen over. Het
voelde vreemd zacht aan. Ze
waren verbrijzeld. Shaya bracht
haar hand omhoog, en zag dat die
onder het bloed zat. Ze betastte
haar hoofd ook, nu met haar
andere hand. Haar haren waren
aan elkaar geplakt, en ze voelde
een gat zitten. Ook op deze hand
zat bloed. Shaya kreunde van pij
en ergernis. Ze kon niets meer.
Ze lag daar maar, languit, een
beetje dood te bloeden. En die
kat zat er ook nog. Ze hoorde
balken kraken. Ze probeerde haar
ogen weer te openen, en door de
kleine spleetjes zag ze de vage
gestalte van de kat. Die was
ondertussen formaat tijger. De
kat sprong naar beneden, en was
in een keer weer een stuk
groter. Het beest likte zij
lippen, en strekte de klauwen
uit. Tanden zo groot als een
hand, en klauwen die je liever
niet in je rug wilde voelen.
Shaya sloot haar ogen weer. Ze
schoof stukje bij beetje opzij,
opzoek naar een plank, of zo,
waarmee ze misschien het beest
kon slaan, en daarna kon weg
hinken. Ze verstijfde toen ze de
ijskoude poot van de kat voelde.
Ze opende moeizaam haar ogen
weer. Ze ging door, dat voelde
ze. Maar het was een langzame,
pijnlijke dood. De kat zette
zijn tanden in haar arm, en
sleepte haar naar buiten. Shaya
voelde de aarde dreunen, en dar
scheuren in de tegels
verschijnen. De kat liep naar
een weiland. Enorme
pootafdrukken en bloed vormden
een spoor. In het midden van het
weiland bleef het beest staan.
Shaya slikte. Het leek eeuwen te
duren voor het beest zijn tanden
in haar net zette. Maar dat deed
hij niet. Hij begon het vlees
van haar arm te scheuren. Shaya
schreeuwde het uit, maar niemand
kon haar horen. Bloed doorweekte
het gras. Het beest sloot
eindelijk zijn kaken om haar
nek. Langzaam...Shaya voelde hoe
de enorme tanden haar luchtpijp
doorboorden en verbrijzelden. Ze
kon niet meer ademen of slikken.
Schreeuwen ging ook net meer.
Langzaam..Het leven vloeide weg.
Langzaam...Shaya stikte, en
verdronk in haar eigen bloed. Ze
zag het monster boven haar,
kwijlend, wachtend op haar dood.
Ze probeerde nog te leven. Maar
het had geen nut meer. Ze
gorgelde nog wat, staarde het
beest woedend aan, en toen werd
alles zwart. Ze zonk weg.
Tevreden. Eindelijk. Het dier
zag dat Shaya’s ogen star
werden, en hij begon verder te
eten.
Eymee en Shaya’s oma kwamen
tegelijker tijd op de boerderij
aan. Ze begroetten elkaar, en
stonden te wachtten tot Shaya de
deur open deed. ‘Ze zit
waarschijnlijk boven, muziek te
luisteren, of zo,’ zei Eymee.
Shaya’s oma pakte de sleutels,
en opende de deur. ‘Shaya? Shaya!
Waar zit je?’ Shaya’s oma liep
het huis door. Shaya was niet op
haar kamer, ook niet op zonder,
niet in huis. ‘Misschien zit ze
dan in de schuur. Daar zouden we
vannacht slapen. Ik kijk wel
even.’ Eymee liep het huis uit,
naar de schuur. Ze verstijfde
toen ze het bloedspoor ontdekte.
Ze waagde nog een blik in de
schuur, en werd misselijk van
het bloed wat daar lag. Ze rende
terug naar het huis, en riep
Shaya’s oma. ‘Ik vrees dat er
iets ergs is gebeurt..’ wist ze
nog uit te brengen. ‘Ik kijk wel
even. ‘ zei Shaya’s oma, en ook
zij liep naar buiten.
Ondertussen belde Eymee de
ambulance, en de politie. Niet
veel later stonden die allebei
op de stoep. Shaya’s oma was
bleek terug gekomen. De politie
liep samen met Eymee de tuin in,
en oma belde Shaya’s ouders.
Deze kwamen zo snel mogelijk
weer naar huis.
‘Vreemd spoor. Het lijkt wel een
enorme kat!’ De politie stond
voor een raadsel. Enorme
pootafdrukken en een bloedspoor,
die ongetwijfeld van Shaya
afkomstig was. Eymee keek het
veld over. Haar ogen werden
groot, haar gezicht werd bleek.
‘Daar...’ fluisterde ze. Ze wees
naar wat wist in het midden van
het weiland. Ze rende eropaf, en
stortte in elkaar. De politie
volgde haar. Ze troffen een
stapeltje botten aan, netjes
opgestapeld, de scheden bovenop.
Alles was schoon, en al gedroogd
door de zon. Aan de schedel
plakte nog wat haren. En de
kattenpoten waren verdwenen.
Shaya was dood, overduidelijk.
En de politie kon niets doen.
Het was niet de eerste keer dat
dit was gebeurd. Over de hele
wereld waren al mensen opgegeten
door een enorme kat, die daarna
spoorloos verdween..Het mysterie
is nog niet opgelost..
Dus pas maar op als je nog eens
en lief katje tegen komt, Anne!
”
“Wow, Myra! Je weet dat ik enorm
van katten hou! Je hebt me echt
de stuipen op het lijf gejaagd!”
Anne keek Myra een beetje
verwijtend aan. “Stel je voor
dat het echt gebeurt, zeg! Ik
moet er niet aan denken!” Myra
knikte. “Kom, laten we maar gaan
slapen! Het is al nacht, en het
vuur is ook al bijna uit. Morgen
moeten we weg.” Ze doofden het
vuur, en Myra kroop al in haar
tent. Anne moest nog even naar
de WC. Toen ze terug kwam, zat
een katje voor haar tent. “Heey,
kleintje, wat doe je hier? Heb
je het koud?” Anne hield de
tentflap omhoog, en nodigde de
kat uit om naar binnen te gaan.
Het diertje keek Anne dankbaar
aan met zijn feloranje ogen.
Anne viel in slaap.
“Anne! Kom op! We moeten weg!”
Zo’n slaapkop is ze toch niet?
of kon ze niet goed slapen door
het verhaal van gisteren? Myra
wist het niet. “Anne!” Myra liep
naar Anne’s tent, en zag toen
dat de tent open was. Er stonden
enorme kattenpoten naast de
tent, en een klein bloedspoor
liep naar een veldje even verder
op.
Myra sperde haar ogen wijd open,
verbleekte, en brak razendsnel
haar tent af. Ze wilde niet
weten wat er midden op dat
veldje lag. Dat kon ze wel
raden... |
|
|